Etiology of dental osseointegrated implant failure and prevention methods: a literature review
Authors:
Tasiopoulos Konstantinos , Gkogkou Evanthia
Συγγραφείς:
Τασιόπουλος Κωνσταντίνος , Γκόγκου Ευανθία
Doi: 10.54936/haoms263036
Εισαγωγή: Η τοποθέτηση οστεοενσωματούμενων εμφυτευμάτων στην ιδανική
τρισδιάστατη προσθετικά θέση είναι εφικτό να εφαρμοστεί με προϋπόθεση την
ύπαρξη επαρκούς ποσότητας και ποιότητας σκληρών και μαλακών ιστών. Ο
συνηθέστερος λόγος απώλειας εμφυτευμάτων είναι η μη επαρκής οστική στήριξη.
Στην παρούσα ανασκόπηση μελετήθηκαν τα αίτια απώλειας εμφυτευμάτων και
προτείνονται τρόποι για την πρόληψη αυτών.
Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση βιβλιογραφίας της τελευταίας
δεκαετίας στη βάση δεδομένων “PubMed” από όπου συγκεντρώθηκαν 21
συστηματικές ανασκοπήσεις, 15 με μετά-ανάλυση και 6 χωρίς, και 1 ανασκόπηση
τύπου «ομπρέλα».
Αποτελέσματα: Ο κίνδυνος απώλειας εμφυτευμάτων αυξάνεται από ποικίλους
παράγοντες όπως το μικροβίωμα, η φαρμακευτική αγωγή, καθημερινές συνήθειες
και συστημικές νόσους. Η περιεμφυτευματίτιδα είναι από τις πιο συχνές επιπλοκές
των εμφυτευμάτων, ειδικά σε περιοδοντικούς ασθενείς, και οφείλεται στο μικροβίωμα
των περιεμφυτευματικών ιστών. Φάρμακα όπως οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων
(PPIs), έχουν ως παρενέργεια την μη επαρκή επαναπρόσληψη ασβεστίου, δρώντας
αρνητικά στην πυκνότητα των οστών. Οι αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης
(SSRIs) στον οστίτη ιστό αναστέλλουν τους υποδοχείς σεροτονίνης και επάγουν την
διαφοροποίηση των οστεοκλαστών, προκαλώντας μεγαλύτερη αποδόμηση του
περιεμφυτευματικού οστού. Βρέθηκε ότι καθημερινές συνήθειες όπως ο βρυγμός
μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο απώλειας εμφυτευμάτων εξαιτίας της αυξημένης
μηχανικής δύναμης ασκούμενης επί αυτών. Το κάπνισμα αποτελεί κίνδυνο για την
μακροβιότητα των εμφυτευμάτων καθώς τόσο στα αρχικά στάδια της
οστεοενσωμάτωσης όσο και μακροπρόθεσμα, η πιθανότητα αποτυχίας είναι
μεγαλύτερη σε καπνιστές συγκριτικά με τους μη καπνιστές. Ο σακχαρώδης διαβήτης,
όταν είναι ρυθμισμένος, δεν επηρεάζει την επιτυχία των εμφυτευμάτων. Ωστόσο
διαβητικοί ασθενείς με μη ρυθμισμένο σάκχαρο εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά
απώλειας εμφυτευμάτων από ότι οι ασθενείς με ρυθμισμένο σάκχαρο. Δεν υπάρχει
στατιστικά σημαντική σύνδεση της οστεοπόρωσης με την απώλεια εμφυτευμάτων
ωστόσο οι ασθενείς αυτοί παρουσιάζουν αυξημένη οστική απώλεια. Αν λαμβάνουν
αγωγή διφωσφονικών φαρμάκων (BPs) υπάρχει ένδειξη ότι η τοποθέτηση
εμφυτευμάτων αυξάνει τον κίνδυνο οστεονέκρωσης, όμως δεν υπάρχει στατιστικά
σημαντική σύνδεση της με την αποτυχία τους. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η
τοποθέτηση εμφυτεύματος σε περιοχή όπου έχει τοποθετηθεί οστικό μόσχευμα
μπορεί να επηρεάσει την μακροβιότητα του εμφυτεύματος καθώς μειώνεται η
δυνατότητα οστεοενσωμάτωσης.
Συμπεράσματα: Η τοποθέτηση οστεοενσωματούμενων εμφυτευμάτων αποτελεί μία
αποτελεσματική και ασφαλή τεχνική για την αποκατάσταση απολεσθέντων δοντιών
στην στοματική κοιλότητα. Οι παράγοντες αποτυχίας των εμφυτευμάτων ποικίλουν,
εφόσον όμως τηρούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την υλοποίηση της
θεραπείας, αυτή έχει υψηλά ποσοστά επιτυχίας.
Συζήτηση: Η λήψη προφυλακτικών αντιβιοτικών σχημάτων και συγκεκριμένα
αμοξυκιλλίνης πριν την τοποθέτηση του εμφυτεύματος μπορεί να μειώσει την
πιθανότητα αποτυχίας του. Υπάρχουν τρόποι πρόληψης των προαναφερθέντων
αιτιών απώλειας εμφυτευμάτων όπως αλλαγή φαρμακευτικής αγωγής αν είναι
δυνατόν, χρήση νάρθηκα βρυγμού, διακοπή του καπνίσματος, ρύθμιση του
σακχάρου σε αρρύθμιστο διαβήτη και κυρίως η παρότρυνση και εκμάθηση του
ασθενή για άσκηση βέλτιστης στοματικής υγιεινής.
Authors:
Tasiopoulos Konstantinos , Gkogkou Evanthia
Συγγραφείς:
Τασιόπουλος Κωνσταντίνος , Γκόγκου Ευανθία
Doi: 10.54936/haoms263036
Εισαγωγή: Η τοποθέτηση οστεοενσωματούμενων εμφυτευμάτων στην ιδανική
τρισδιάστατη προσθετικά θέση είναι εφικτό να εφαρμοστεί με προϋπόθεση την
ύπαρξη επαρκούς ποσότητας και ποιότητας σκληρών και μαλακών ιστών. Ο
συνηθέστερος λόγος απώλειας εμφυτευμάτων είναι η μη επαρκής οστική στήριξη.
Στην παρούσα ανασκόπηση μελετήθηκαν τα αίτια απώλειας εμφυτευμάτων και
προτείνονται τρόποι για την πρόληψη αυτών.
Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση βιβλιογραφίας της τελευταίας
δεκαετίας στη βάση δεδομένων “PubMed” από όπου συγκεντρώθηκαν 21
συστηματικές ανασκοπήσεις, 15 με μετά-ανάλυση και 6 χωρίς, και 1 ανασκόπηση
τύπου «ομπρέλα».
Αποτελέσματα: Ο κίνδυνος απώλειας εμφυτευμάτων αυξάνεται από ποικίλους
παράγοντες όπως το μικροβίωμα, η φαρμακευτική αγωγή, καθημερινές συνήθειες
και συστημικές νόσους. Η περιεμφυτευματίτιδα είναι από τις πιο συχνές επιπλοκές
των εμφυτευμάτων, ειδικά σε περιοδοντικούς ασθενείς, και οφείλεται στο μικροβίωμα
των περιεμφυτευματικών ιστών. Φάρμακα όπως οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων
(PPIs), έχουν ως παρενέργεια την μη επαρκή επαναπρόσληψη ασβεστίου, δρώντας
αρνητικά στην πυκνότητα των οστών. Οι αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης
(SSRIs) στον οστίτη ιστό αναστέλλουν τους υποδοχείς σεροτονίνης και επάγουν την
διαφοροποίηση των οστεοκλαστών, προκαλώντας μεγαλύτερη αποδόμηση του
περιεμφυτευματικού οστού. Βρέθηκε ότι καθημερινές συνήθειες όπως ο βρυγμός
μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο απώλειας εμφυτευμάτων εξαιτίας της αυξημένης
μηχανικής δύναμης ασκούμενης επί αυτών. Το κάπνισμα αποτελεί κίνδυνο για την
μακροβιότητα των εμφυτευμάτων καθώς τόσο στα αρχικά στάδια της
οστεοενσωμάτωσης όσο και μακροπρόθεσμα, η πιθανότητα αποτυχίας είναι
μεγαλύτερη σε καπνιστές συγκριτικά με τους μη καπνιστές. Ο σακχαρώδης διαβήτης,
όταν είναι ρυθμισμένος, δεν επηρεάζει την επιτυχία των εμφυτευμάτων. Ωστόσο
διαβητικοί ασθενείς με μη ρυθμισμένο σάκχαρο εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά
απώλειας εμφυτευμάτων από ότι οι ασθενείς με ρυθμισμένο σάκχαρο. Δεν υπάρχει
στατιστικά σημαντική σύνδεση της οστεοπόρωσης με την απώλεια εμφυτευμάτων
ωστόσο οι ασθενείς αυτοί παρουσιάζουν αυξημένη οστική απώλεια. Αν λαμβάνουν
αγωγή διφωσφονικών φαρμάκων (BPs) υπάρχει ένδειξη ότι η τοποθέτηση
εμφυτευμάτων αυξάνει τον κίνδυνο οστεονέκρωσης, όμως δεν υπάρχει στατιστικά
σημαντική σύνδεση της με την αποτυχία τους. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η
τοποθέτηση εμφυτεύματος σε περιοχή όπου έχει τοποθετηθεί οστικό μόσχευμα
μπορεί να επηρεάσει την μακροβιότητα του εμφυτεύματος καθώς μειώνεται η
δυνατότητα οστεοενσωμάτωσης.
Συμπεράσματα: Η τοποθέτηση οστεοενσωματούμενων εμφυτευμάτων αποτελεί μία
αποτελεσματική και ασφαλή τεχνική για την αποκατάσταση απολεσθέντων δοντιών
στην στοματική κοιλότητα. Οι παράγοντες αποτυχίας των εμφυτευμάτων ποικίλουν,
εφόσον όμως τηρούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την υλοποίηση της
θεραπείας, αυτή έχει υψηλά ποσοστά επιτυχίας.
Συζήτηση: Η λήψη προφυλακτικών αντιβιοτικών σχημάτων και συγκεκριμένα
αμοξυκιλλίνης πριν την τοποθέτηση του εμφυτεύματος μπορεί να μειώσει την
πιθανότητα αποτυχίας του. Υπάρχουν τρόποι πρόληψης των προαναφερθέντων
αιτιών απώλειας εμφυτευμάτων όπως αλλαγή φαρμακευτικής αγωγής αν είναι
δυνατόν, χρήση νάρθηκα βρυγμού, διακοπή του καπνίσματος, ρύθμιση του
σακχάρου σε αρρύθμιστο διαβήτη και κυρίως η παρότρυνση και εκμάθηση του
ασθενή για άσκηση βέλτιστης στοματικής υγιεινής.