Mylohyoid flap for the surgical management of mandibular osteonecrotic
lesions: case series and a summary of contemporary evidence from the literature.
Authors: Odysseus Poulos, Ioannis Papadiochos, Marina Stylianou, Andreas Kouroumalis,
Velisarios Sbonias, Violeta Lianou, Dimitrios Anteriotis
Συγγραφείς:
Οδυσσέας Πούλος, Ιωάννης Παπαδιόχος, Μαρίνα Στυλιανού, Ανδρέας Κουρούμαλης, Βελισάριος Σμπόνιας, Βιολέτα Λιανού, Δημήτριος Αντεριωτης
Doi: 10.54936/haoms263025
Εισαγωγή: Ο γναθοϋοειδής προωθητικός κρημνός είναι ένας τοπικός (αγγειούμενος)
μυϊκός κρημνός που χρησιμοποιείται στην στοματική και γναθοπροσωπική
χειρουργική (ΣΓΠΧ) κυρίως για την αποκατάσταση ελλειμμάτων μαλακών ιστών στην
κάτω γνάθο. Βασικό του πλεονέκτημα είναι η επίτευξη διπλού στρώματος ιστών
κάλυψης επί του εκτεθειμένου αιματούμενου υπολειμματικού οστού, έπειτα από
εκτεταμένο χειρουργικό καθαρισμό.
Σκοπός: Η αναρτημένη ανακοίνωση σκοπεύει να παρουσιάσει την εμπειρία της
κλινικής ΣΓΠΧ του ΓΝΑ «Γ. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ» στην χρήση του εν λόγω μυός για την
αποκατάσταση ελλειμμάτων σε ασθενείς με οστεονέκρωση της κ. γνάθου, ως
αποτέλεσμα εξιδικευμένης φαρμακευτικής αγωγής ή και τοπικο-περιοχικής
ακτινοβόλησης και επιπλέον συσχέτιση με τα αντίστοιχα δεδομένα από την τρέχουσα
βιβλιογραφία.
Υλικά μέθοδος: Από τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από την ανασκόπηση των
ιατρικών φακέλων κατά τα έτη 2024-25, απομονώθηκαν τα δημογραφικά στοιχεία, η
ογκολογική διάγνωση και θεραπεία, η βαρύτητα/το στάδιο της οστεονέκρωσης, η
χρήση υλικών τιτανίου, το ιστορικό ακτινοθεραπείας, είδος μετεγχειρητικής σίτισης, η
βιωσιμότητα κρημνού και οι επιπλοκές κρημνού, ο χρόνος μετεγχειρητικής
παρακολούθησης και οι διάφορες επικουρικές θεραπείες.
Αποτελέσματα/ Συμπεράσματα: Συνολικά, 5 ασθενείς (3 γυναίκες και 2 άνδρες) με
ογκολογική νόσο υποβλήθηκαν σε χειρουργική αντιμετώπιση με αυτήν την τεχνική.
Οι 4 περιπτώσεις αφορούσαν οστεονέκρωση φαρμακευτικής αιτιολογίας και η 1 λόγω
ακτινοθεραπείας. Η περίοδος παρακολούθησης κυμάνθηκε από 4-12 μήνες. Σε καμία
περίπτωση δεν παρατηρήθηκε νέκρωση του κρημνού ή διαχωρισμός από το σημείο
καθήλωσης του επί του οστού. Μία ασθενής εμφάνισε μικρή διάσπαση τραύματος
πέραν του πρόσθιου ορίου του κρημνού, στο επίπεδο του βλεννογόνου, μεταξύ 2ης
έως και 4ης μετεγχειρητικής εβδομάδας και αντιμετωπίστηκε συντηρητικά με ομαλή
επούλωση. Κανένας ασθενής δεν εμφάνισε αιμάτωμα, διαταραχές της
αισθητικότητας του γλωσσικού νεύρου ή τραυματισμό των σιελογονών αδένων.
Ο κρημνός προσφέρει ικανοποιητική επούλωση και είναι ιδιαίτερα αξιόπιστο
υπόστρωμα για τους υπερκείμενους βλεννογόνιους κρημνούς, εννοώντας την κατά
πρώτο σκοπό επούλωση του εκτεθειμένου υπολλειμματικού οστού. Βασική
προϋπόθεση επιτυχίας είναι η πλήρης αφαίρεση του νεκρωτικού ιστού της βλάβης.
lesions: case series and a summary of contemporary evidence from the literature.
Authors: Odysseus Poulos, Ioannis Papadiochos, Marina Stylianou, Andreas Kouroumalis,
Velisarios Sbonias, Violeta Lianou, Dimitrios Anteriotis
Συγγραφείς:
Οδυσσέας Πούλος, Ιωάννης Παπαδιόχος, Μαρίνα Στυλιανού, Ανδρέας Κουρούμαλης, Βελισάριος Σμπόνιας, Βιολέτα Λιανού, Δημήτριος Αντεριωτης
Doi: 10.54936/haoms263025
Εισαγωγή: Ο γναθοϋοειδής προωθητικός κρημνός είναι ένας τοπικός (αγγειούμενος)
μυϊκός κρημνός που χρησιμοποιείται στην στοματική και γναθοπροσωπική
χειρουργική (ΣΓΠΧ) κυρίως για την αποκατάσταση ελλειμμάτων μαλακών ιστών στην
κάτω γνάθο. Βασικό του πλεονέκτημα είναι η επίτευξη διπλού στρώματος ιστών
κάλυψης επί του εκτεθειμένου αιματούμενου υπολειμματικού οστού, έπειτα από
εκτεταμένο χειρουργικό καθαρισμό.
Σκοπός: Η αναρτημένη ανακοίνωση σκοπεύει να παρουσιάσει την εμπειρία της
κλινικής ΣΓΠΧ του ΓΝΑ «Γ. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ» στην χρήση του εν λόγω μυός για την
αποκατάσταση ελλειμμάτων σε ασθενείς με οστεονέκρωση της κ. γνάθου, ως
αποτέλεσμα εξιδικευμένης φαρμακευτικής αγωγής ή και τοπικο-περιοχικής
ακτινοβόλησης και επιπλέον συσχέτιση με τα αντίστοιχα δεδομένα από την τρέχουσα
βιβλιογραφία.
Υλικά μέθοδος: Από τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από την ανασκόπηση των
ιατρικών φακέλων κατά τα έτη 2024-25, απομονώθηκαν τα δημογραφικά στοιχεία, η
ογκολογική διάγνωση και θεραπεία, η βαρύτητα/το στάδιο της οστεονέκρωσης, η
χρήση υλικών τιτανίου, το ιστορικό ακτινοθεραπείας, είδος μετεγχειρητικής σίτισης, η
βιωσιμότητα κρημνού και οι επιπλοκές κρημνού, ο χρόνος μετεγχειρητικής
παρακολούθησης και οι διάφορες επικουρικές θεραπείες.
Αποτελέσματα/ Συμπεράσματα: Συνολικά, 5 ασθενείς (3 γυναίκες και 2 άνδρες) με
ογκολογική νόσο υποβλήθηκαν σε χειρουργική αντιμετώπιση με αυτήν την τεχνική.
Οι 4 περιπτώσεις αφορούσαν οστεονέκρωση φαρμακευτικής αιτιολογίας και η 1 λόγω
ακτινοθεραπείας. Η περίοδος παρακολούθησης κυμάνθηκε από 4-12 μήνες. Σε καμία
περίπτωση δεν παρατηρήθηκε νέκρωση του κρημνού ή διαχωρισμός από το σημείο
καθήλωσης του επί του οστού. Μία ασθενής εμφάνισε μικρή διάσπαση τραύματος
πέραν του πρόσθιου ορίου του κρημνού, στο επίπεδο του βλεννογόνου, μεταξύ 2ης
έως και 4ης μετεγχειρητικής εβδομάδας και αντιμετωπίστηκε συντηρητικά με ομαλή
επούλωση. Κανένας ασθενής δεν εμφάνισε αιμάτωμα, διαταραχές της
αισθητικότητας του γλωσσικού νεύρου ή τραυματισμό των σιελογονών αδένων.
Ο κρημνός προσφέρει ικανοποιητική επούλωση και είναι ιδιαίτερα αξιόπιστο
υπόστρωμα για τους υπερκείμενους βλεννογόνιους κρημνούς, εννοώντας την κατά
πρώτο σκοπό επούλωση του εκτεθειμένου υπολλειμματικού οστού. Βασική
προϋπόθεση επιτυχίας είναι η πλήρης αφαίρεση του νεκρωτικού ιστού της βλάβης.