Histological Outcomes of Alveolar Ridge Preservation Versus Spontaneous
Healing Following Tooth Extraction: A Systematic Review and Meta-Analysis
Authors: Ioanna Benekou , *, Ioannis Fragkioudakis , Georgios Chatzopoulos, Ioannis
Vouros
Συγγραφείς:
Ιωάννα Μπενέκου, Ιωάννης Φραγκιούδακης, Γεώργιος Χατζόπουλος, Ιωάννης Βούρος
Doi: 10.54936/haoms263031
Εισαγωγή – Σκοπός:
Η διατήρηση της φατνιακής ακρολοφίας (alveolar ridge preservation, ARP)
εφαρμόζεται ευρέως για τον περιορισμό της οστικής απορρόφησης μετά από εξαγωγή
δοντιού. Παρότι τα κλινικά και ακτινογραφικά της οφέλη είναι τεκμηριωμένα, η
ιστολογική της υπεροχή έναντι της αυτόματης επούλωσης παραμένει αμφιλεγόμενη.
Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης ήταν η
σύγκριση της ARP με την αυτόματη επούλωση ως προς το ποσοστό
νεοσχηματισμένου οστού και το ποσοστό υπολειμματικού μοσχευματικού υλικού.
Υλικό και Μέθοδοι:
Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες σε ανθρώπους που
αξιολόγησαν ιστομορφομετρικά δείγματα μετά από εξαγωγή δοντιών. Οι μελέτες
συνέκριναν τη διατήρηση της φατνιακής ακρολοφίας με διάφορα βιοϋλικά έναντι της
μη υποβοηθούμενης επούλωσης. Πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν το ποσοστό
νεοσχηματισμένου οστού και δευτερεύον το ποσοστό υπολειμματικού μοσχεύματος.
Πραγματοποιήθηκαν μετα-αναλύσεις τυχαίων επιδράσεων και υποομαδικές
αναλύσεις βάσει τύπου βιοϋλικού, χρήσης μεμβράνης και χρόνου επούλωσης. Ο
κίνδυνος μεροληψίας και η ποιότητα των δεδομένων αξιολογήθηκαν με τα εργαλεία
Cochrane RoB 2.0 και GRADE.
Αποτελέσματα:
Συνολικά, 22 τυχαιοποιημένες μελέτες με 816 ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια
ένταξης. Η συνολική μετα-ανάλυση δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά στο
ποσοστό νεοσχηματισμένου οστού μεταξύ ARP και αυτόματης επούλωσης (μέση
διαφορά −5,86%, 95% CI: −13,84% έως 2,11%, p = 0,15), με υψηλή ετερογένεια.
Αντίθετα, τα αυτόλογα συμπυκνώματα αιμοπεταλίων (PRF/CGF) εμφάνισαν
σημαντικά αυξημένο ποσοστό νεοσχηματισμένου οστού (μέση διαφορά +16,28%, p <
0,001), ενώ τα ξενομοσχεύματα σε συνδυασμό με μεμβράνες κολλαγόνου
παρουσίασαν ευνοϊκά ιστολογικά αποτελέσματα. Τα υψηλότερα ποσοστά
υπολειμματικού μοσχεύματος παρατηρήθηκαν σε ξενομοσχεύματα και
αλλομοσχεύματα, ιδίως απουσία μεμβράνης.
Συμπεράσματα – Κλινική Σημασία:
Η διατήρηση της φατνιακής ακρολοφίας δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη σε υψηλότερα
ποσοστά ζωτικού οστού σε σύγκριση με την αυτόματη επούλωση, παρά τη διατήρηση
του όγκου της ακρολοφίας. Η συνολική μέση διαφορά −5,86% υπέρ της αυτόματης
επούλωσης υπογραμμίζει ότι το ιστολογικό όφελος της ARP είναι έντονα εξαρτώμενο
από το χρησιμοποιούμενο βιοϋλικό. Τα αυτόλογα αιμοπεταλιακά συμπυκνώματα και
τα ξενομοσχεύματα με μεμβράνες παρουσίασαν τα πλέον σταθερά και κλινικά
σημαντικά αποτελέσματα οστικής αναγέννησης. Συνεπώς, η ορθολογική επιλογή
υλικών και η κατάλληλη διάρκεια επούλωσης αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για
τη βελτιστοποίηση της ποιότητας του οστού πριν από εμφυτευματική αποκατάσταση.
Healing Following Tooth Extraction: A Systematic Review and Meta-Analysis
Authors: Ioanna Benekou , *, Ioannis Fragkioudakis , Georgios Chatzopoulos, Ioannis
Vouros
Συγγραφείς:
Ιωάννα Μπενέκου, Ιωάννης Φραγκιούδακης, Γεώργιος Χατζόπουλος, Ιωάννης Βούρος
Doi: 10.54936/haoms263031
Εισαγωγή – Σκοπός:
Η διατήρηση της φατνιακής ακρολοφίας (alveolar ridge preservation, ARP)
εφαρμόζεται ευρέως για τον περιορισμό της οστικής απορρόφησης μετά από εξαγωγή
δοντιού. Παρότι τα κλινικά και ακτινογραφικά της οφέλη είναι τεκμηριωμένα, η
ιστολογική της υπεροχή έναντι της αυτόματης επούλωσης παραμένει αμφιλεγόμενη.
Σκοπός της παρούσας συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης ήταν η
σύγκριση της ARP με την αυτόματη επούλωση ως προς το ποσοστό
νεοσχηματισμένου οστού και το ποσοστό υπολειμματικού μοσχευματικού υλικού.
Υλικό και Μέθοδοι:
Συμπεριλήφθηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες σε ανθρώπους που
αξιολόγησαν ιστομορφομετρικά δείγματα μετά από εξαγωγή δοντιών. Οι μελέτες
συνέκριναν τη διατήρηση της φατνιακής ακρολοφίας με διάφορα βιοϋλικά έναντι της
μη υποβοηθούμενης επούλωσης. Πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν το ποσοστό
νεοσχηματισμένου οστού και δευτερεύον το ποσοστό υπολειμματικού μοσχεύματος.
Πραγματοποιήθηκαν μετα-αναλύσεις τυχαίων επιδράσεων και υποομαδικές
αναλύσεις βάσει τύπου βιοϋλικού, χρήσης μεμβράνης και χρόνου επούλωσης. Ο
κίνδυνος μεροληψίας και η ποιότητα των δεδομένων αξιολογήθηκαν με τα εργαλεία
Cochrane RoB 2.0 και GRADE.
Αποτελέσματα:
Συνολικά, 22 τυχαιοποιημένες μελέτες με 816 ασθενείς πληρούσαν τα κριτήρια
ένταξης. Η συνολική μετα-ανάλυση δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά στο
ποσοστό νεοσχηματισμένου οστού μεταξύ ARP και αυτόματης επούλωσης (μέση
διαφορά −5,86%, 95% CI: −13,84% έως 2,11%, p = 0,15), με υψηλή ετερογένεια.
Αντίθετα, τα αυτόλογα συμπυκνώματα αιμοπεταλίων (PRF/CGF) εμφάνισαν
σημαντικά αυξημένο ποσοστό νεοσχηματισμένου οστού (μέση διαφορά +16,28%, p <
0,001), ενώ τα ξενομοσχεύματα σε συνδυασμό με μεμβράνες κολλαγόνου
παρουσίασαν ευνοϊκά ιστολογικά αποτελέσματα. Τα υψηλότερα ποσοστά
υπολειμματικού μοσχεύματος παρατηρήθηκαν σε ξενομοσχεύματα και
αλλομοσχεύματα, ιδίως απουσία μεμβράνης.
Συμπεράσματα – Κλινική Σημασία:
Η διατήρηση της φατνιακής ακρολοφίας δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη σε υψηλότερα
ποσοστά ζωτικού οστού σε σύγκριση με την αυτόματη επούλωση, παρά τη διατήρηση
του όγκου της ακρολοφίας. Η συνολική μέση διαφορά −5,86% υπέρ της αυτόματης
επούλωσης υπογραμμίζει ότι το ιστολογικό όφελος της ARP είναι έντονα εξαρτώμενο
από το χρησιμοποιούμενο βιοϋλικό. Τα αυτόλογα αιμοπεταλιακά συμπυκνώματα και
τα ξενομοσχεύματα με μεμβράνες παρουσίασαν τα πλέον σταθερά και κλινικά
σημαντικά αποτελέσματα οστικής αναγέννησης. Συνεπώς, η ορθολογική επιλογή
υλικών και η κατάλληλη διάρκεια επούλωσης αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για
τη βελτιστοποίηση της ποιότητας του οστού πριν από εμφυτευματική αποκατάσταση.