OSTEMYELITIS OF THE MANDIBLE: DIFFERENT CLINICAL PRESENTATIONS AND THEIR MANAGEMENT
THROUGH TWO CASE REPORTS
Authors: Georgios Chatziantoniou, Anestis Chrysostomidis, Antonios Saramantos, Ioannis Stamoulopoulos,
Panagiotis Giasimakopoulos, Louizakis Alexandros, Asterios Antoniou, Vaia-Aikaterini Alexoudi,
Athanassios Kyrgidis, Ioannis Tilaveridis
Συγγραφείς:
Γεώργιος Χατζηαντωνίου, Ανέστης Χρυσοστομίδης, Αντώνιος Σαραμάντος, Ιωάννης Σταμουλόπουλος,
Παναγιώτης Γιασημακόπουλος, Λουιζάκης Αλέξανδρος, Αστέριος Αντωνίου, Βαϊα Αικατερίνη Αλεξούδη,
Αθανάσιος Κυργίδης, Ιωάννης Τηλαβερίδης
Doi: 10.54936/haoms263024
Εισαγωγή: Η οστεομυελίτιδα της κάτω γνάθου αποτελεί απαιτητική, στην διαχείριση, κλινική
οντότητα στην Στοματική και Γναθοπροσωπική Χειρουργική, λόγω της ποικιλίας των
αιτιολογικών παραγόντων, της συχνά παρατεταμένης κλινικής πορείας και των δυσκολιών στη
χειρουργική και φαρμακευτικής της διαχείριση. Η νόσος μπορεί να εμφανιστεί τόσο σε
παιδιατρικούς όσο και σε ενήλικες ασθενείς, με διαφορετική παθογένεια, εξέλιξη και
ανταπόκριση στην θεραπεία. Παράγοντες όπως η ηλικία, η παρουσία συστηματικών
νοσημάτων και η έγκαιρη διάγνωση επηρεάζουν σημαντικά την πρόγνωση και τη θεραπευτική
στρατηγική. Η κατανόηση των διαφορετικών εκφάνσεων της νόσου είναι κρίσιμη για την
επιλογή της κατάλληλης διαχείρισης.
Σκοπός: Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η παρουσίαση δύο κλινικών περιστατικών
οστεομυελίτιδας της κάτω γνάθου με διαφορετική αιτιοπαθογένεια και κλινική πορεία, καθώς
και η ανάδειξη της σημασίας της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης.
Μέθοδος - Υλικά: Η πρώτη ασθενής, 14 ετών, διαγνώσθηκε με χρόνια ιδιοπαθή νεανική
οστεομυελίτιδα, χωρίς ανεύρεση ή γνωστό ιστορικό συστηματικής νόσου. Η ασθενής
αντιμετωπίστηκε συντηρητικά με παρατεταμένη χορήγηση αντιβιοτικών για χρονικό διάστημα
6 μηνών και στενή κλινική παρακολούθηση. Η δεύτερη ασθενής, 60 ετών, με γνωστό ιστορικό
ανεπαρκώς ρυθμιζόμενου σακχαρώδους διαβήτη, αρχικά προσήλθε με απόστημα της κάτω
γνάθου. Παρά την αρχική χειρουργική αντιμετώπιση και αντιβιοτική αγωγή, παρουσίασε
υποτροπιάζοντα επεισόδια εντοπισμένων αποστηματικών συλλογών και στη συνέχεια
σχηματισμό ενδοστοματικού συριγγίου περιοχικά, υποδηλώνοντας εξέλιξη σε χρόνια
οστεομυελίτιδα. Εκτός από τη συνεχιζόμενη αντιβιοτική θεραπεία εφαρμόστηκε ταυτόχρονη
αγωγή με πεντοξυφυλλίνη, τοκοφερόλη, βιταμίνη D3, βιταμίνη K2 και στρόντιο, με στόχο τη
βελτίωση της μικροκυκλοφορίας και την υποστήριξη του οστικού μεταβολισμού.
Αποτελέσματα: Και στα δύο περιστατικά παρατηρήθηκε κλινική βελτίωση και σταθεροποίηση
της νόσου. Στην παιδιατρική ασθενή επιτεύχθηκε πλήρης ύφεση των συμπτωμάτων με
συντηρητική αντιμετώπιση χωρίς ανάγκη χειρουργικής παρέμβασης, ενώ στην ενήλικη ασθενή
η συνδυαστική θεραπευτική προσέγγιση οδήγησε σε υποχώρηση της φλεγμονώδους
δραστηριότητας και αποφυγή εκτεταμένης χειρουργικής εκτομής.
Συμπεράσματα: Η οστεομυελίτιδα της κάτω γνάθου απαιτεί εξατομικευμένη, σταδιακή
θεραπευτική προσέγγιση με βάση την αιτιοπαθογένεια και τους προδιαθεσικούς παράγοντες.
Η ορθολογική συνδυαστική χρήση φαρμακευτικής αγωγής και χειρουργικής κρίσης μπορεί να
περιορίσει σημαντικά την νοσηρότητα και να αποτρέψει την ανάγκη ριζικών επεμβάσεων.
THROUGH TWO CASE REPORTS
Authors: Georgios Chatziantoniou, Anestis Chrysostomidis, Antonios Saramantos, Ioannis Stamoulopoulos,
Panagiotis Giasimakopoulos, Louizakis Alexandros, Asterios Antoniou, Vaia-Aikaterini Alexoudi,
Athanassios Kyrgidis, Ioannis Tilaveridis
Συγγραφείς:
Γεώργιος Χατζηαντωνίου, Ανέστης Χρυσοστομίδης, Αντώνιος Σαραμάντος, Ιωάννης Σταμουλόπουλος,
Παναγιώτης Γιασημακόπουλος, Λουιζάκης Αλέξανδρος, Αστέριος Αντωνίου, Βαϊα Αικατερίνη Αλεξούδη,
Αθανάσιος Κυργίδης, Ιωάννης Τηλαβερίδης
Doi: 10.54936/haoms263024
Εισαγωγή: Η οστεομυελίτιδα της κάτω γνάθου αποτελεί απαιτητική, στην διαχείριση, κλινική
οντότητα στην Στοματική και Γναθοπροσωπική Χειρουργική, λόγω της ποικιλίας των
αιτιολογικών παραγόντων, της συχνά παρατεταμένης κλινικής πορείας και των δυσκολιών στη
χειρουργική και φαρμακευτικής της διαχείριση. Η νόσος μπορεί να εμφανιστεί τόσο σε
παιδιατρικούς όσο και σε ενήλικες ασθενείς, με διαφορετική παθογένεια, εξέλιξη και
ανταπόκριση στην θεραπεία. Παράγοντες όπως η ηλικία, η παρουσία συστηματικών
νοσημάτων και η έγκαιρη διάγνωση επηρεάζουν σημαντικά την πρόγνωση και τη θεραπευτική
στρατηγική. Η κατανόηση των διαφορετικών εκφάνσεων της νόσου είναι κρίσιμη για την
επιλογή της κατάλληλης διαχείρισης.
Σκοπός: Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η παρουσίαση δύο κλινικών περιστατικών
οστεομυελίτιδας της κάτω γνάθου με διαφορετική αιτιοπαθογένεια και κλινική πορεία, καθώς
και η ανάδειξη της σημασίας της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης.
Μέθοδος - Υλικά: Η πρώτη ασθενής, 14 ετών, διαγνώσθηκε με χρόνια ιδιοπαθή νεανική
οστεομυελίτιδα, χωρίς ανεύρεση ή γνωστό ιστορικό συστηματικής νόσου. Η ασθενής
αντιμετωπίστηκε συντηρητικά με παρατεταμένη χορήγηση αντιβιοτικών για χρονικό διάστημα
6 μηνών και στενή κλινική παρακολούθηση. Η δεύτερη ασθενής, 60 ετών, με γνωστό ιστορικό
ανεπαρκώς ρυθμιζόμενου σακχαρώδους διαβήτη, αρχικά προσήλθε με απόστημα της κάτω
γνάθου. Παρά την αρχική χειρουργική αντιμετώπιση και αντιβιοτική αγωγή, παρουσίασε
υποτροπιάζοντα επεισόδια εντοπισμένων αποστηματικών συλλογών και στη συνέχεια
σχηματισμό ενδοστοματικού συριγγίου περιοχικά, υποδηλώνοντας εξέλιξη σε χρόνια
οστεομυελίτιδα. Εκτός από τη συνεχιζόμενη αντιβιοτική θεραπεία εφαρμόστηκε ταυτόχρονη
αγωγή με πεντοξυφυλλίνη, τοκοφερόλη, βιταμίνη D3, βιταμίνη K2 και στρόντιο, με στόχο τη
βελτίωση της μικροκυκλοφορίας και την υποστήριξη του οστικού μεταβολισμού.
Αποτελέσματα: Και στα δύο περιστατικά παρατηρήθηκε κλινική βελτίωση και σταθεροποίηση
της νόσου. Στην παιδιατρική ασθενή επιτεύχθηκε πλήρης ύφεση των συμπτωμάτων με
συντηρητική αντιμετώπιση χωρίς ανάγκη χειρουργικής παρέμβασης, ενώ στην ενήλικη ασθενή
η συνδυαστική θεραπευτική προσέγγιση οδήγησε σε υποχώρηση της φλεγμονώδους
δραστηριότητας και αποφυγή εκτεταμένης χειρουργικής εκτομής.
Συμπεράσματα: Η οστεομυελίτιδα της κάτω γνάθου απαιτεί εξατομικευμένη, σταδιακή
θεραπευτική προσέγγιση με βάση την αιτιοπαθογένεια και τους προδιαθεσικούς παράγοντες.
Η ορθολογική συνδυαστική χρήση φαρμακευτικής αγωγής και χειρουργικής κρίσης μπορεί να
περιορίσει σημαντικά την νοσηρότητα και να αποτρέψει την ανάγκη ριζικών επεμβάσεων.