Pathological and Molecular Features of Odontogenic Myxoma: A Systematic Review
Authors: Kolotouros G. , Stathopoulos P. , Boffano P.
Συγγραφείς:
Κολοτούρος Γ. , Σταθόπουλος Π. , Boffano P.
Doi: 10.54936/haoms263022
Εισαγωγή: Το οδοντογενές μύξωμα (OM) είναι ένα ενδο-οστικό, καλόηθες
μεσεγχυματογενές οδοντογενές νεόπλασμα. Είναι βραδέως αναπτυσσόμενο και
μπορεί να προκαλέσει εκτεταμένη και ανώδυνη διάταση του οστού.
Σκοπός: Ο σκοπός της εργασίας είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με
τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά του οδοντογενούς μυξώματος, καθώς και
τις γενετικές, παθογενετικές και μοριακές πτυχές αυτού του νεοπλάσματος.
Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονική αναζήτηση των όρων "oral
myxoma" και "odontogenic myxoma" στις βάσεις δεδομένων PubMed και Scopus
για άρθρα που δημοσιεύθηκαν μεταξύ Ιανουαρίου 1990 και Ιουλίου 2024. Με βάση
τις περιλήψεις , τα άρθρα συμπεριλήφθηκαν ή αποκλείστηκαν από την
ανασκόπηση. Τέλος, έγινε εξαγωγή δεδομένων από τα επιλεγμένα άρθρα. Από τις
μελέτες εξήχθησαν δημογραφικά στοιχεία, ο αριθμός των ασθενών, η εντόπιση των
μυξωμάτων και τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά.
Αποτελέσματα: Η συστηματική ανασκόπηση έδειξε ότι το οδοντογενές μύξωμα
προσβάλλει ασθενείς με μέση ηλικία 8,1–40,1 έτη, με προτίμηση στις γυναίκες και
την κάτω γνάθο. Οι περισσότεροι πληθυσμοί των μελετών έχουν μέση ηλικία εντός
των δεκαετιών 20–29 και 30–39 ετών. Οι περισσότερες σειρές περιστατικών
παρουσίασαν συμβατικά μικροσκοπικά ευρήματα, συμπεριλαμβανομένων
αστεροειδών έως ατρακτοειδών κυττάρων σε ένα χαλαρό βλεννώδες ή/και
μυξωματώδες εξωκυττάριο στρώμα με αραιές ίνες κολλαγόνου. Τα περισσότερα
από τα άρθρα επιβεβαίωσαν τη θετικότητα στη βιμεντίνη (vimentin) και στο SMA,
και την αρνητικότητα στα GFAP, κερατίνη, NSE και S-100. Η διηθητική συμπεριφορά
των οδοντογενών μυξωμάτων δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί. Απαιτούνται
περαιτέρω μελέτες σχετικά με τους βιοδείκτες που σχετίζονται με την ανάπτυξη και
τη διηθητικότητα του μυξώματος, προκειμένου να αναπτυχθούν νέες συντηρητικές
θεραπευτικές προσεγγίσεις για αυτό το τοπικά επιθετικό νεόπλασμα.
Authors: Kolotouros G. , Stathopoulos P. , Boffano P.
Συγγραφείς:
Κολοτούρος Γ. , Σταθόπουλος Π. , Boffano P.
Doi: 10.54936/haoms263022
Εισαγωγή: Το οδοντογενές μύξωμα (OM) είναι ένα ενδο-οστικό, καλόηθες
μεσεγχυματογενές οδοντογενές νεόπλασμα. Είναι βραδέως αναπτυσσόμενο και
μπορεί να προκαλέσει εκτεταμένη και ανώδυνη διάταση του οστού.
Σκοπός: Ο σκοπός της εργασίας είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με
τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά του οδοντογενούς μυξώματος, καθώς και
τις γενετικές, παθογενετικές και μοριακές πτυχές αυτού του νεοπλάσματος.
Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονική αναζήτηση των όρων "oral
myxoma" και "odontogenic myxoma" στις βάσεις δεδομένων PubMed και Scopus
για άρθρα που δημοσιεύθηκαν μεταξύ Ιανουαρίου 1990 και Ιουλίου 2024. Με βάση
τις περιλήψεις , τα άρθρα συμπεριλήφθηκαν ή αποκλείστηκαν από την
ανασκόπηση. Τέλος, έγινε εξαγωγή δεδομένων από τα επιλεγμένα άρθρα. Από τις
μελέτες εξήχθησαν δημογραφικά στοιχεία, ο αριθμός των ασθενών, η εντόπιση των
μυξωμάτων και τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά.
Αποτελέσματα: Η συστηματική ανασκόπηση έδειξε ότι το οδοντογενές μύξωμα
προσβάλλει ασθενείς με μέση ηλικία 8,1–40,1 έτη, με προτίμηση στις γυναίκες και
την κάτω γνάθο. Οι περισσότεροι πληθυσμοί των μελετών έχουν μέση ηλικία εντός
των δεκαετιών 20–29 και 30–39 ετών. Οι περισσότερες σειρές περιστατικών
παρουσίασαν συμβατικά μικροσκοπικά ευρήματα, συμπεριλαμβανομένων
αστεροειδών έως ατρακτοειδών κυττάρων σε ένα χαλαρό βλεννώδες ή/και
μυξωματώδες εξωκυττάριο στρώμα με αραιές ίνες κολλαγόνου. Τα περισσότερα
από τα άρθρα επιβεβαίωσαν τη θετικότητα στη βιμεντίνη (vimentin) και στο SMA,
και την αρνητικότητα στα GFAP, κερατίνη, NSE και S-100. Η διηθητική συμπεριφορά
των οδοντογενών μυξωμάτων δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί. Απαιτούνται
περαιτέρω μελέτες σχετικά με τους βιοδείκτες που σχετίζονται με την ανάπτυξη και
τη διηθητικότητα του μυξώματος, προκειμένου να αναπτυχθούν νέες συντηρητικές
θεραπευτικές προσεγγίσεις για αυτό το τοπικά επιθετικό νεόπλασμα.